Bestaan er wel hoogsensitieve moeders?

17 mei 2121Blog0 Reacties

Vorige week haalde ik Mia, mijn oudste dochter, op na een speeldate bij een klasgenootje. Mia gaat sinds een jaar naar school, maar ik ken heel weinig ouders! Toen ik haar kwam ophalen raakte ik aan de klets met de moeder van het meisje (Yes! Ik ken er nu één!) en zij vroeg mij wat voor werk ik deed. Vol trots vertelde ik over mijn praktijk, want ik vind dat ik echt heel leuk werk heb. Maar goed daar ben je hier niet voor denk ik, dus daar ga ik het nu niet verder met je over hebben. Misschien een onderwerp voor een andere blog.

Waar ik het wel met je over wilde hebben, is dat zij vroeg of er wel veel hoogsensitieve moeders zijn. Ze hoorde immers vaker dat kinderen hoogsensitief zijn. Zijn er dan wel hoogsensitieve moeders?

Haar vraag bleef nog lang in mijn hoofd rondspoken. Want mijns inziens zijn er heel veel hoogsensitieve moeders, net zoals dat er veel hoogsensitieve kinderen zijn. 1 op de 5 mensen is hoogsensitief, dus 20 procent van de wereldbevolking is hoogsensitief. En dat zijn volwassen vrouwen, mannen en kinderen. Geen idee wat de werkelijke verdeling is, maar haar vraag was een enorme trigger voor mij. En hoogsensitiviteit is erfelijk, de ene keer van de vader en de andere keer van de moeder. 

Deze vraag krijg ik wel vaker. Soms op een andere manier gesteld, maar wel met de onderliggende vraag of er überhaupt hoogsensitieve moeders bestaan en of ik mij niet richt op een hele kleine groep?

Bij het nadenken over deze vraag kom ik weer tot die ene conclusie. De conclusie dat wij, hoogsensitieve moeders, onze kinderen voorop stellen en onszelf als we geluk hebben op de 2e plek. We hebben het vaker over hen en als het niet goed gaat met onze kinderen, dan gaan we altijd wel op zoek naar een manier om ze te helpen. We praten ook vaker over onze kinderen dan over onszelf. Dus ja, dan vertellen we ook eerder aan anderen dat ons kind hoogsensitief is.

Het lijkt mij gezond om het over je kind te hebben. Maar het wordt minder gezond, mijn mening dan he, als je alleen maar hulp inschakelt (in welke vorm dan ook) voor je kind als hij of zij het lastig heeft. En als jij niet lekker in je vel zit of zelf elke keer tegen dezelfde steen aanloopt, dan is dat maar zo. Je bent dan nog bezorgder om de steen, dan om jezelf. Je lapt de steen weer op en je loopt weer door (met enige blauwe plekken door het stoten tegen de steen).

Snap je wat ik wil zeggen? Of beter: wil schrijven?

Natuurlijk wil je dat je kinderen het goed en fijn hebben. Je voelt ze immers haarfijn aan. Hebben ze het niet fijn, dan kan je daar echt mee zitten en voel je jezelf ook niet fijn. 

En je hoeft ook niet van de daken te schreeuwen dat je hoogsensitief bent. Maar zorg wel goed voor jezelf en als jij het even niet ziet zitten of je loopt elke keer weer tegen diezelfde steen aan: neem iemand in vertrouwen of zoek iemand die je hierbij kan helpen.

Want daar hebben we als (hoogsensitieve) moeders echt nog een slag in te slaan: goed voor onszelf zorgen en onszelf hoger op het lijstje zetten. Eventueel met wat hulp van een ander.

Mocht jij nu bij jezelf denken: ik kan inderdaad wel wat hulp gebruiken! Ik ben er voor je! Kijk vooral even naar mijn aanbod op mijn website: www.wendytijhuis.nl/aanbod

 

 

 

Disclaimer: ik suggereer in deze blog overigens niet dat hoogsensitieve moeders ezels zijn. Een steen is alleen erg hard en vaak stoten we ons erg hard, maar doen we alsof er niets aan de hand is

0 reacties

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

X
X